پر داستان

(دا دا دارا دارا) یه پکو باز کن تا خط شه باز (خط) چشم به راس (چشم به راست) من رهسپارم به سمت ماه به سمت ماه (به سمت ماه) دستام پر داستان هر روز و شب چشا خون خط (خط) دستام پر داستان باشی مهمون من (مهمون من) واس ما نداره که فرق (نداره که فرق) اون دور به سرابی خیره م گفتی که مهاله بی من خوندی با نوایی بی رحم دستام کرد هوای سینه ت تعارف که نداریم با هم شکارچی انداخت تو دامم میکنه فواره تیمم (تیمم) بز باشه حواله بیمه ت غنچه زدیم گل دقایقیم چشا خونه رنگ شقایقیم آره مهارتم عواقبی داشت و رفتیم سر مواردی که شد هم هنر هم کلافگی میدم بیرون دم از مراکشی موجو میسازیم و سوارشی میریم نمیدیم هم عوارضی دستام پر داستان هر روز و شب (هر روز و شب) چشا خون خط (چشا خون خط) دستام پر داستان باشی مهمون من (مهمون من) واس ما نداره که فرق (نداره که فرق) دردامو میکردم با قرصا تو آب حل چند ساله دارم جنگ با نگات قصه مون مثل افسانه هاست منی که به چشای تو هر دفعه باختم (هر دفعه باختم) بت گفتم درداتو بیار روی قلبم بذار نه برنمیگردن عقربه ها ما بودیم درگیر هم من هنوز درگیرتم وقتی شب میشه سرد میشه شهر میاد برف یا تو فصلای گرم باشم هرجا که من (من) هنو دلم برات تنگ میشه اه یکی بهم پاس میده باز انقدر میزنم تا دوتا چشام خط میشه تار با این دنیا دارم تصفیه حساب بالاتر از مرگ نی که ها یه روز اگه رفتم رفیقام هنو جا من هستن یه گیلاس سلامتی هر کس به ایمان عشقو داده قلبا (عشقو داده قلبا) نمیذارن بیاد پایین پرچم (بیاد پایین پرچم) یه ایران از همه چیم گذشتم که اینجام گاهی جاری میشه اشکم نمیخوام باشم اینی که من هستم بریز باز روی لبام دیگه لبخند نمیاد میخوام برم حس رفتن نمیاد قول بده دیگه سمتم نمیای به هم نمیخوریم اصلا نمیایم من و رفیقامم لشکر که میایم شروع کردیم کوچیک از بچگیا روشن میشه بالا مشعل که بیایم این که داریم ساختیم از صبر زیاد دستام پر داستان هر روز و شب (هر روز و شب) چشا خون خط (چشا خون خط) دستام پر داستان باشی مهمون من (مهمون من) واس ما نداره که فرق (نداره که فرق)