بیمارستان

میزنم کنار کرم‌ها رو از صورتم چشمِ سالمم میره سیاهی میمون‌ها نظاره‌گره عبورمَن حرف میزنم با نیمِ خیالیم زیرِ همه ناخن‌هام شده خون مُرده میبینم یه تابلو با تیمِ بی‌حالیم بیمارستان رو به بیمارستان بیمارستان رو به بیمارستان میگیرم ردِ سرنگ‌ها میشم جذبِ معما میگیره لج وجودم رو تو سرم تصویرِ تخته و درمان میده جونم رو چاک اسطکاکِ پوستم رو خاک کسی نمیشه خبر که اینجا بودم بارون کرده ردِ خونم رو پاک میرسم، میخزم سمتِ ورودی صعودی اوج میگیره شیبِ دردهام فریاد میزنم کمک توی باجه نی نگهبان بازه دروازه‌های بلندِ فلزی استخونِ پام میگیره به سرعت‌گیره پِرسی پوست پام ور میاد قلفتی چیزی حس نمی‌کنم میرسم به حیاط آمبولانسی کهنه با چرخ‌های خوابیده و خزه بسته وِلن تو محیط چندتا تختِ خسته امیدم میمیره تو نبضِ لحظه چیزی شبیه به یه کوهِ کوچیک میبینم که افتاده روش نورِ نقطه‌ای تَلی از اعضای بدن فکری میزنه واسه انجام به سرم می‌ایستم واسه آخرین بار ناله کُنون میرم یه تخت میارم یه دست یه پا یه گوش یه چشم بار می‌زنم برمیدارم میرم سمتِ ساختمونِ مرکزی توی راهرو خبری نیست از کسی میگردم دنبالِ اتاق عمل میبینمش بین این دیوارهای کر کثیف[ کورس ] میزنم کنار کرم‌ها رو از صورتم چشمِ سالمم میره سیاهی میمون‌ها نظاره‌گره عبورمَن حرف میزنم با نیمِ خیالیم زیرِ همه ناخن‌هام شده خون مُرده میبینم یه تابلو با تیمِ بی‌حالیم بیمارستان رو به بیمارستان بیمارستان رو به بیمارستان میرم تو لامپ‌ها روشن میشن “به اتاق عمل خوش آمدید” میگیره شک همه‌ی سلول‌هام رو فرا انگار زندگی داشت دورم میزد وسط اتاق یه محفظه‌ی استوانه‌ای شکل از جنسِ شیشه با کلی دکمه زیرش روشن، خاموش، ترمیم، تغییر، تعویضِ عضو روشنش میکنم “به دستگاهِ بازساز خوش آمدید” شروع میشه توم تئوریِ ترس محفظه پر از نورِ نئونیِ زرد “لطفا عملِ دلخواهِ خود را انتخاب کنید” میزنم روی دکمه‌ی تعویضِ عضو یهو می‌افته توی کشوی تنظیم یه قرص میندازم بالا “عضو مورد نظر را در محفظه بگذارید” میکشم دراز به زور پام رو میذارم توش دارم میخرم خطرِ چی رو به جون؟ میاد صدا لیزر “شروعِ عملیاتِ جداسازی” بوی گوشتِ سوخته با یه سوزشِ شدید پایی که از حیاط اوردم رو برمیدارم تا که بشینه توی این خونه‌ی جدید “شروعِ عملیاتِ پیوند” می‌کنم تکرار واسه دست، واسه گوش، واسه چشمم میکنه سوزش فروکش میشه خروجِ دردم شروعش “آغازِ استراحت” میرم از هوش “پایان، پایان” بلند میشم خیلی سرخوش و ارادی آغشته به بوی الکل و بتادین میزنم به جاده