وُهومَن

به پای وظیفه کرد قبول حرکت بارها دیدم از کودکیش زمان رو خم کرد بچه ها رشد میکنن جهان رو درک میکنن لبخندها اخم میشن جای بازی جنگ میکنن ولی اون فرق می کرد در راه کشف منبع نور دانای بی همتا قبول مرگ می کرد همیشه آگاه به مزدا، زبون به یسنا آشنا پر از نشانه های بی شمار دست ها پاها، سرها، چه زندگی ها و عمرها میتونه عوض شه با همین یکی از ما وقتی به دنیا اومد رفتم تو جلدش و خندیدم بشارت میداد از هرچی که این آدم ها ندیدن نشنیدن هرچی کباب کردن این قند رو نبلعیدن من میدونم که ما بینشون دور شدم از فهمیدنِ این موضوع که مردم از خودشون فراری و دربند چرخ میزنن رو زمین مثل باد هر دم دیو مست پرستیدن که شرم نفهمیدن هیاهوی شر بیشتره شهر رو بهم ریختن سبز و آبی خدا رو به صد تا غرض میدن بی صبرانه قد میکشن، همیشه هرز میرن از دست این آدم ها خسته یه پسری بود نشسته لب رودخونه کوزه هاش رو آب می کرد دل به تاریکی نمی داد با خودش خیال می کرد کشتی هاش که غرق میشد عقل رو ناخدا می کرد زبونش می چرخید می داد به پیکره دستور که من حاکمتم میگم تو بنویس از رو افسار نفسش رو برید و انداخت ته رود برگشت رو به من، زل زد، خشکش زده بود چشماش رو مالید، دوباره دید زمان رو خم کرد، در من زمانه دید زبونم رو می فهمید بی راندنِ سخن مثل آتش بود، شعله گرفت، زبانه کشید سال ها سنگرش کوه بود و جامعه کشتارگاه خلوتش من بودم همدمش سرمای شمال به فکر آزادی سرود، به عشق ایزد فروغ شد عمر آدمی محکوم به طلوع و غروب به مردمش می گفت ریشه ی اَهرِمَن دروغه اگر به خودت ببالی از سقوط میسازی فرود دنبال من نیا دنبال خود برو از امروز تا هرروزی که زنده بودی شاد بِزی امروز وقت رفتن عمر هیچ آدمی دراز نیست وقتی صبر سر میاد از اینکه دری باز نیست اگر گشوده نشد خودت حلقه ی در شو دروغه اینکه آدمی رو به کسی نیاز نیست وقت رفتن فرصت آهنگ و ساز نیست توان به همه فاش کردن این راز نیست اگر شنیده نشد باز هم داد بزن که یگانه راه زیستن، راه راستی! زندگی فرخ و فرخنده ست نگو بس کن دست نکش شاید شاه جهان بشه اونکه درمونده ست از هر آدمی نیک بین و نیک گو و نیک پی ببر که حق زیستن نیست زدنِ نیش مهربان با مردمان باش و دامشون و دد اعجاز تو اینه بکاری درخت تو خاک بد تیشه به ریشه میزنن میدونم، تو قطره باش چه برگ سبز چه زرد، چه بعد تولد چه مرگ ولی افسوس که طرد شد و تنهایی خوشبخت شد قدم هاش بهونه ی رویشِ گل های دشت شد به دل کوه داد کشید و جواب درنگ شد هرچی از دست داد آخر بهترش به چنگ شد روشن روان جاوید، بهت یه مژده بدم! من تو طول تاریخ زنده ام که قِصه ات رو بگم تو آزاد بودی، خودت خواستی رو دوپا بری تو این مسیر پر از درد و رنج آدم ها بری سرشتِ تو کم از من نبود که پیش رُخِت مِهر کم میاره نور و پشت ابر می پوشونه چِهر و گر گیاهانِ گیتی از زیر خاک و گِل میارن سر به فلک چون دمیده ریشه توی دل کِل کِشان به سوی جشن پیوندِ مرد و زن همزمان کالبدی بی روان به خاک بسپرند همینه رسمِ بشر، همونه چرخِ فلک همانا کلامت مرواریده تو چنگِ صدف لب گشا، تن رها کن، صدای خودت باش دل از کینه ی جهان شو، همراز خودت باش همه سربه سر و دوش به دوش مست و تو بی هوش به ساز خودت رقص کن، آواز خودت باش اگر این تخمی که تو کاشتی چوبِ سپری شد یا درختِ تنومندی تو باغ پدری شد باید فرزند بود و جانشین بهتری شد که سر تیغ رگت بوسید و خون جری شد وقت رفتن عمر هیچ آدمی دراز نیست وقتی صبر سر میاد از اینکه دری باز نیست اگر گشوده نشد خودت حلقه ی در شو دروغه اینکه آدمی رو به کسی نیاز نیست وقت رفتن فرصت آهنگ و ساز نیست توان به همه فاش کردن این راز نیست اگر شنیده نشد باز هم داد بزن که یگانه راه زیستن، راه راستی!