سرگیجه

پس کِی میشه تموم گیجی؟ پرم از درون‌ریزی انگار واس هوای بهار کشیده خزون تیزی هیچ امتحانی نیست حتی وقتی قبول میشی هیچ چیزی حلال نیستش وقتی خودت حروم میشی آفتابی که سرده بهم میگه کم پوشیدی خون تو این جاده پُره ولی انگار هم‌خونی نیست فکرم رفت سمتِ اینکه نه ساختی نه کوبیدی یهو روی وجودم پوچی رنگِ کبودی ریخت افتادم به کنکاش زُل زدم به جنجال هرچی باقی موندم قول دادم به فردام یه کاغذ افتاد زیرِ پام نوشته بود میخوام برگردم نوشتم دری پیدا نمی‌کنی، تو مسیرِ در رفتن ولش کردم تو باد دلِ سردم طوفان شبحی از خاطره طلسمم کرد تو جام “متنفرم از زندگی باهات” تصاویرِ گُنگ و مبهم روی دور تند با سرعت کوتاه ولی قرص و محکم میگرفتند کُلَم رو دست سرگیجه سرگیجه سرم یه تُن شده بدنم ریزه سرگیجه سرگیجه تا دست میندازم بگیرم لحظه رد میشه گردبادِ پرسش اقدام به جُرمه هوا کبوده انکارِ غصه زندانِ جنبش برا نبوده دیدم میاد کش کیهان یه حفره میشه عمیق هذیون تنش، هذیون تنش بیست چهار ساعتم منهای صبحه خدا می‌کنه حکم تا که شیطان ببُره؟ یا اینکه شیطان میرونه حکم؟ توی هر دو حالت میرسه انسان به کفرش من ناپیدام تو جفتش جهان انزالِ ظلمه اسم هیچ کسی درنمیاد توی فصلِ نسیانِ قرعه پُرم از داستانِ ته‌باز یادم نیست بود شروعش چی وقتی میشه اسلحه بود چرا باید گلوله شی؟ اگه که میشه شاعر بود چرا باید سروده شی؟ میره سرم گیج و میگم باید خشم و بروز بدی چی کار کنم میکنه خفتم دنبالِ سکون میدوئه ذهنم گیج میخورم توی کنترل گاهی توی چی میشه گاهی توی چی شده فکرم کُل عقلم رو میبُره حسَم من میشم پر از تقسیم بندی روانم جسمم رو می‌کنه قسمت سرگیجه سرگیجه سرم یه تُن شده بدنم ریزه سرگیجه سرگیجه تا دست میندازم بگیرم لحظه رد میشه