خط و نشون

آ، من یه عمره تو قرنطینه ام دور از خودم، دور از هرچی هست چپ و راست انقدر خوردم از دنیا که دیگه از جونم هم سیرم کاش نصیحت ها یکم روم اثر میکرد کاش یه سری حرف ها تو کَتم میرفت کاش انقدر غُد نبودم چَشم گفتن تو دهنم میچرخید دیدم ثانیه ها زود هدر میرن دیدم تک تک رفیق هام رو پول عوض میکرد وقتی همه دنبال سودن از گیششون پایش بیوفته برات یه پا جونور میشن من همه این ها رو با چشم هام دیدم قلبم خُرد شد و صورتم شکست اینجا یکم مهمونتونم یه روز ز همون راه که اومدم میرم الکی میکنی عجله که چی؟ مگه سهم ما بیشتر از یه کفن سفید هست؟ من رو اینجا هیچی آرومم نکرد جز این که رو ضرب آهنگ کلمه بچینم ببین هرکی رو دیدم نسخ یه چی هست از مایه دار ها تا اون ها که صدقه بگیرن بگو چطوری میتونم از آزادی بگم وقتی دلِ خودم حبس تو قفسه سینم من تو خودم گُمم دیگه به کسی هم فکر نمیکنم به این آدم ها شَک دارم کلاً هرچی فهمیدم تنها تر شدم من زورم رو زدم ولی الآن دور از همه ام تو این چهار دیواری خودم برای خودم موندم فقط من یه عمره تو قرنطینه ام غربت رو تو وطن دیدم جای خنده رو صورتم نیست من که جسمم گاییده شد، روحم هم میدم من تکیه گاه بودم و هرکی خراب شد رو من هم ریخت هوای خونم ابریه داشی انقدر پُرَم جای سوزن هم نیست نمیدونم چطور سرِ پام ده دفعه با وزنه وایستادم لب آب با این که نه پرواز بلدم نه شنا دنیا یه فیلمه نه کمدیه نه درام من هر طوری بود ساختم ولی حالا که خراب شده کل آبادی ما وسط این مُجرم ها شادیم بذار رو میز خاک بخوره حکم آزادیم حک شدم لا به لای داستان عادت کردم به این سایه های راه راه جای پای آشناست دو طرف پهلوم باقی اعتراف هام باشه واسه دادگاه نه خیاط بودم، که این همه بریدم نه تو ماراتن، بودم که این همه دویدم مگه نقاش بودم، که این همه کشیدم بگو چرا قرمز شده پیرهن سفیدم من تو خودم گُمم دیگه به کسی هم فکر نمیکنم به این آدم ها شَک دارم کلاً هرچی فهمیدم تنها تر شدم من زورم رو زدم ولی الآن دور از همه ام تو این چهار دیواری خودم برای خودم موندم فقط