Raha Kon

رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم که آن خورشید برگردون ز عشق تو همیسوزد و هر دم شکر می گوید که سوزش را همیشایم میان خونم و ترسم که گر آید خیال او به خون دل خیالش را ز بیخویشی بیالایم