آوار

موسیقی با صداهای پس زمینه شروع می شود صدای زیر زمینی نمور صدای محو زوزه و غرش کفتارها کسانی که اشعاری را پچ پچ می کنند صحبت از پژمردن یک برگ نیست در اینجا چار زندان است بخش اول شعر (مهران امینیان) به روایت یک قوم به ندامت یک نسل مث غنچه تو پاییز دم انتهای فصل نه یه اشتباه تازه که به قدمت تاریخ واسه تابوت رویاها مثل آخرین گلمیخ سوختن ، رویاها سوختن با نخ ماتم لب ها رو دوختن باختیم ، بازی رو باختیم جای این خونه ویروونه ساختیم آوار، هر گوشه آوار هر راهی بن بست همه جا دیوار دیگه نه نوری راه عبوری سو سوی کوری اون دورا پیداس بخش میانی با صداهای پس زمینه دیگری همراه است صدای نوید افکاری که "مردم" را گواه می گیرد صدای مادر پژمان قلی پور صدای زن خوزستانی صدای ضجه های مادر سیستانی صدای محو شعر خوانی کماکان در پس زمینه بخش دوم شعر (فردوسی) که شد مهر این خاک فــــراموش مـــــا کــجا رفت آن دانش و هـوش ما خـــــرد را فکندیم این سان ز کار چه کردیم کـه این گونه گشتیم خوار؟ از آنروز ناکس بـــه ما چیره گـــــشت که مـــــا را روان و خرد تیره گشـــت اگـــــر مایه زندگی بنــــــــدگی است دو صد بار مردن به از زنــدگی است بخش نهایی شعر (مهران امینیان) به نیابت یک قوم، به شهامت یک نسل