دعوت

ای نجیب از تن این جاده ی کور سایه ی خسته و تنهامو بگیر دعوتم کن به صداقت بهار از منی این سردی دستامو بگیر ای نجیب مهربون چشمای تو حرمت اوج رو به آسمون میدن دعوتم کن به همه پنجره ها که پری دلم به من نشون میده تو تنت عاطفه ی گندم زار تو بلور خنده هات بوی گلاب تو صدای رویش گلاره ای واسه گلبرگای پرپر روی آب ای نجیب از تن این جاده ی کور سایه ی خسته و تنهامو بگیر دعوتم کن به صداقت بهار از منی این سردی دستامو بگیر من یه تنها یه پریشونی غریب می کشم زایمان رو سنگاک سنگ گرَم از خاطره ی درب داری مثل افتادن من از یه دره پیرهن من نه سفیده نه سیاه سینه ریزم نه از آهان نه طلا دعوتم کن توی چشمات به حریم یا تو دستات به غرور مخملم عاشق وسوسه ی سیاهی ه دل من با همه بی گناهی هاش دعوتم کن به همون ماه قدیم که شبو دوست داره با سیاهی هاش ای نجیب از تن این جاده ی کور سایه ی خسته و تنهامو بگیر دعوتم کن به صداقت بهار از منی این سردی دستامو بگیر