آبتنی

لُخت شدم تا در آن هوای دِل انگیز پیکر خود را به آبِ چشمه بشویم وسوسه میریخت بر دلم شبِ خاموش تا غمِ دل را به گوشِ چشمه بگویم آب خنک بود و موج های درخشان ناله کنان گردِ من به شو خزیدند گویی با دستهایِ نرم و بلوری جامِ تنم را به سوی خویش کشیدند (آبتَنی) آب خنک بود (آبتَنی) و موج های درخشان (آبتَنی) (آبتَنی) [٣] بود و (آبتَنی) بود و بود و (آبتَنی) بود و بود و (آبتَنی) خنک بود ، خنک بود ، خنک بود (آبتَنی) (آبتَنی) (آبتَنی) (آبتَنی) (آبتَنی)