آهنگ شعری

آرومم کن، آرومم کن دارن ترس هام میان سراغم آرومم کن آرومم کن، آرومم کن همه کابوس هام تو اتاقن آرومم کن اتاقِ من یه آیینه داره تصویری توش پیداس که پشتِ گرد و غباره تصویری که شکلِ یه مرده میخواد درد دل کنه سینه اش پر از درده این مرد چقدر، این مرد چقدر، بیراهه رفته هی هی هی هی پرِ طرحیم، پرِ تحریم پرِ چیزایی که نداریم خالی بندیم پاها رو گلهای قالی به چه رویاهای محالی دل میبندیم به ما مشکوکه نگاه ها چیز بد یاد میگیریم از توی کتاب ها کی گفته که خشک شده باغ ها بوی علف میاد از توی اتاق ها فاصلۀ ما با کمی رضایت از صفر تا بینهایت ای نسل من ای نسل من با تو چه کردن؟ نسلی که جا میمونه خلق و طبعش پریشونه آهنگ های قدیمی رو چه طوطی وار میخونه اشکش دمِ مشکشه شیش و هشت مرهمِ زخمشه این روزها اگه سخته ولی دورِ زمونه این چنین مجنون نمیمونه نمیمونه نمیمونه به ما مشکوکه نگاه ها چیز بد یاد میگیریم از توی کتاب ها کی گفته که خشک شده باغ ها بوی علف میاد از توی اتاق ها میگن از ماست که بر ماست پاها روی زمین سرها توی ابرهاست فاصلۀ ما با کمی رضایت از صفر تا بینهایت ای نسل من ای نسل من با تو چه کردن؟ ای نسل من ای نسل من با تو چه کردن؟ ای نسل من ای نسل من با تو چه کردن؟ ای نسل من ای نسل من با تو چه کردن؟