حباب صورتی

یهو میگیره خواب و دوتا چش اَ چشات باید از این هیپنوتیزم منو بدن نجات بی دوربین دیده میشه بهشت اَ چشات به زیباییت هیچ چی نی چی بکشم به جات؟ منو رفیق کردی تو با این ضربان تند شَرَم باشی درد میکنه سرم واسه تو اگه خواستی یه روز بری از این محله و شهر هر برنامه ای چیدی توش یه منم باشه خب من عکس میگیرم حتی از رو عکسات میخوام نگات کنم تکون نخور از جات میدونم این بده که وقتی رو به روی همیم انقد محوتم گوش نمیدم به حرفات نباید میفهمید، نباید میگفتم چرا آدمای صاف اَ چشم میوفتن؟ تقصیر خودمه ولی دست خودم نیست دارم با پای خودم توو دامش میوفتم نباید میفهمید، نباید میگفتم چرا آدمای صاف اَ چشم میوفتن؟ تقصیر خودمه ولی دست خودم نیست دارم با پای خودم توو دامش میوفتم خلاصم کن، این طوری راحت ترم خلاصم کن، گذشته آب از سرم خلاصم کن، نشدش آخر سرم بپره فکرت از سرم بپره فکرت از سرم مثل شات یکی کافی نیست میخوام چندتا ازت توو چشات دیدم بازی نیست بودی خودت فقط توو دلم خالی میشه من توو دلت که خالی میشه تو آرومی، آروم میگیرم توو صداته آرامش صبح منو از خودم بگیرو مال تو باشه روح من تو یعنی زلالی آب تو یعنی حال خوب من مگه صدا سلاح میتونه باشه آخه چون خلع سلاحم میکنه صدای تو باید دور شم از این حباب صورتی گُنگ باید پشت سر و خراب کنم به جای پل تو نگات مساویِ تولد یه شعره که تهش افتاد اَ پا اونکه گفت و نوشتش تو نگاهت دژاووئه رویائه یه فکره مریضه اتاق بغلی که نیستی به فکرش نباید میفهمید، نباید میگفتم چرا آدمای صاف اَ چشم میوفتن؟ تقصیر خودمه ولی دست خودم نیست دارم با پای خودم توو دامش میوفتم نباید میفهمید، نباید میگفتم چرا آدمای صاف اَ چشم میوفتن؟ تقصیر خودمه ولی دست خودم نیست دارم با پای خودم توو دامش میوفتم