بیار باده

به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم بیا بگو که ز عشقت چه طَرف بر بستم اگرچه خرمن عمرم غم تو داد به باد به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم چو ذره گرچه حقیرم ببین به دولت عشق که در هوای رخت چون به مهر پیوستم چگونه سر ز خجالت بر آورم برِ دوست که خدمتی به سزا بر نیامد از دستم بیار باده که عمریست تا من از سر امن به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گو سخن به خاک میفکن چرا که من مستم بیار باده که عمریست تا من از سر امن به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گو سخن به خاک میفکن چرا که من مستم