آهسته

تو این قتل‌گاهِ مرموز یه آرزو سر بریده شد هر روز سیلِ عرق بدنها رو پوشوند پاک شد جای هر لمسی از پوست ما قرمز شدیم از شتکِ خون دائم عوض میشد راهِ سفرمون گاهی فکر میکردیم جلو رفتیم ولی جا مونده بود پشت سر قدممون من زدودم دودِ نوستالژی رو خفه کردم هرچی یادش بخیر فهمیدم زمان مزه‌ای نداره نمیشه شیرین بشه کامِت به کِی گاهی مسیر هارمونی نداره وقتی نمیخونه سازِت به ریل زدم بیرون از خطِ عادی تغییر کردش واضح به غیب ابَرترسِ مَواج کرده زمین رو طلسم من به دنبالِ طوفان شدن‌ام کردم نسیم رو ولش بی‌تاب مثِ چرک‌نویسها نیم نمیشه بودم نصف نمیخوام زندگی پیِ کشتنم بود و سرگشتگی بهم زندگی داد[کورس] همه چیز تند میره به پیش من زمان رو آهسته می‌کنم ذوب میکردم جهانِ مصنوعی رو بیشتر به خودم آغشته میشدم میخندم هر لحظه به دردم گرم میشم با نغمه‌ی سردم زبونم خیلی وقتها گیر میکنه لای تنگه‌ی حرفم میشناسم این قصه‌م رو خوب نمیذارم بکنه حسم رو کور همه نزدیک میذارن مِیلشون رو من میندازم مِیلم رو دور میندازم خودم رو تو جبرِ جنبش این تنهایی عجیب ژرفه پشتش ولی این شهرِ عشقِ کرختی نمیبینه از من رنگِ کُرنش خورشید پشتِ ابرها حبسه هوا خاکستری همه چیز محوه تو پشت پرده ما گم‌گشته‌ها واضح‌تریم زندگی آغاز میشه تازه بعدِ یاُسِ مطلق درست رو گورستونِ امید و ناامیدی تو تقاطعِ نعره و ترس با شاُن جرئت تو عصر هیاهوی سکوت هرچی که داد زدم تنهاتر شدم توی سرزمینِ خودم گم میشم از بس پهناور شدم[کورس] همه چیز تند میره به پیش من زمان رو آهسته می‌کنم ذوب میکردم جهانِ مصنوعی رو بیشتر به خودم آغشته میشدم