Gharibeh

مسافرِ شهرِ غمی غریبی مثلِ خودمی تو صورتت پر از غمه غصه داری یه عالمه دوست داری دردِ دل کنی دلت گرفته از همه غریبه توی غربت نگی چی شد محبت به کی میگن دیوونه‌ست؟ حرفاش چقدر عجیبونه‌ست تقصیرِ آدما نیست این همه درد دوایی نیست آب و دَمِ نفس کجا اومدی تو قفس؟ تو هم مثلِ همه ماها سرِ دو راهی موندی و دل و به دریاها زدی گفتی غریبی بهتره واسه همه دربه‌درایی این دیگه راهِ آخره تو شک و توی تردیدی چشمات کجا رو می‌دید؟ غریبه توی غربت نگی چی شد محبت به کی میگن دیوونه‌ست؟ حرفاش چقدر عجیبونه‌ست تقصیرِ آدما نیست این همه درد دوایی نیست آب و دَمِ نفس کجا اومدی تو قفس