تشنه

من ، یه خونه ی چوبی داشتم تیکه تیکه ش کردم نصفشو یه قایق ساختم که غرق شد نصفشو سوزوندم تو سرما یخ نبندم تو ، هنوزم چشات قشنگن هنوزم انگار من غرقم طناب کشی کردیم دیدن هی باز بَرنده م حرصشون گرفت با همون اعدامم کردن طوفان میاد بادبان میشه کج تر معتقد بودم عاشق تو داستان میشه پَر پَر چه الان که با آرامش به آسمان خیره محوم چه وقتی میخواستم بذارم شاتگان زیر فکم میگفتم زندگی محل جنگه کسی که ضعیفه وسط قبره تو همین حال و هوا زندگی کردم تا حس کردم نور بهم غلبه کرده انگار یه چیزی دیدم تو نگاه تو که باورم نشد قلبمو داغ کرد ابروهای خممو صاف کرد بهم شهامت داد ترسمو خاک کرد کشتم خشونتمو فراموش کردم کدورتمو قطره قطره آب شدم باریدم تو دریا فراموش کردم غم تو صورتمو انگار انگار تو نیستی از بقیه وقتی تو سوال بودم، زندگی اصلا چیه؟ دست کوچیکت زخم بزرگمو زد بخیه تنت شعره، ضربان قلبت مثنویه تن زبر من مثل خار بود آبیاری نهالم به لطف گریه هام بود تو مثل شبنم چکیدی روی قلبم دیدم زندگیم باحال بود نصفم آرامش، نصف طوفانه یه شعلهٔ کهنه تو منه که سوزانه از هر جایی که باشی تابوتت واسه کِرما رستورانه این شکلی نبودم از اول راه رنگی نمیدیدم از منظره ها بین کلی صورت با سرخاب سفیدآب یه لبخند ساده پروند عقل از سر ما دچارت شدم خمارت شدم فهمیدم تنهاییمو کجا ول کنم دوست ندارم فشاری به تو وارد کنم خودم ناراحتم، میخوام خوشحالت کنم بودم آدمی که مبهوتِ مردده محزونه پر از غمه مغروق گذشتشه فکر میکردم تنها دلیل علاقه داشتن از رو کمبود محبته خودم نفهمیدم چم شد یهو توضیح نخواه ازم، ممنونت میشم اگه تب کنم اون قدر که بسوزه تنم تو هر خوابی که ببینم، هذیونت میگم ما که به دنیا زنجیر شدیم عوضش میتونیم کنار هم تغییر کنیم مشکلم تنهایی نبود، فهمیده نشدن بود مثل مورفین بهم تزریق شدی انگار انگار دارم اغراق میکنم درباره ت ولی این حرفا رو احساس میکنم درباره ت تو هر حالت، خیالم از بابت تو راحته صبور ولی کم طاقت دنبال کلمه ی مناسب میگردم همیشه حسمو تو سکوت خلاصه میکردم اینا رو گفتم که دلم نسوزه اگه یهو مُردمو از دنیا خداحافظی کردم