می‌گه می‌گم

با چی مخالفی بی‌دلیل؟ تو خودت شرمِ پوسیدنی نمیبینی داغه دنیام؟ مستیِ تو که سرده نوشیدنیش همه تو تلاشن تو قتلِ کوشیدنی عقیده چیه ما بردیم دیگه از قدرتت نگو که بهم توهین میشه ما تو اوجیم دیگه دنیا تموم شده کی بِت گفته که وجود تو بیم میده بم؟ با چی مخالفی بی‌دلیل؟ نمیبینی وایسادیم بی‌رقیب بی‌بدیل دیدنی؟ اگه زیبا نیست بگو با کیا چی زدی؟ تو هم بخوای میشه همه چیز بی‌دریغ تنهایی مرگه این مسیر بی‌رَفیق تو نه ریشه‌ای نه میوه‌ی چیدنی تو نه موندگاری نه اهلِ رسیدنی ول کن غرق شو تو دنیای بی‌نظیر بخر بخور بُکن بکِش بیشتر بخر بپوش بده ببَر شیک‌تر نباش بِلاس بِلاس بِلاس بیشتر بتاز ببال بناز بکُش تیزتر زندگی یعنی لذتِ محض به جز اینم واسه من شعر نده تفت از کدوم نبرد هی حرف میاری وسط؟ اهمیت نمیدن ملت به جنگ میخوای چی بیاد دیگه از این بهتر به دست؟ هر چیزی داری از منه بشکنه دست جا نداری تو تاریخ و قسمتِ بعد مگه چند نفر مثِ تویِ جن‌زده هست ها؟ با چی مخالفی سرِ چی بره چی؟ تو جهانِ موهومیت خوردی به درِ کیپ همه پدیرفتن یه تیکه‌ی کوچیکن آسایش تو همینه که تو هم یه ذره شی حال کن عقیدت رو چال کن اصلا دلقک شو کلِ شهر رو خوشحال کن مگه نمیبینی که جواب نمیگیری؟ پس جمع کن بساطِ بحث و سوال رو بخر بخور بُکن بکِش بیشتر بخر بپوش بده ببَر شیک‌تر نباش بِلاس بِلاس بِلاس بیشتر بتاز ببال بناز بکُش تیزتر[کورس] میگه میگم میگه میگم میگه میگم هر طور دیده میشم میگه میگم میگه میگم نبُریدم با این که همه‌ش زیرِ تیغم میگه میگم میگه میگم میگه میگم هرطور دیده میشم دستهاش حلقه میشه دورِ خرخرَم بره دوباره دوباره ایده میدم میگم این که نشخوار می‌کنی مدفوعته حرف کثیفه اگه دهن بو بده هر چی دارم از گذرِ زمان دارم فک نکنی که داشته‌هام مدیونته زندگیِ من دهن‌کجی به دستورته دست رو دست نمیدارم تا دست رو بشه واسه امثالم که کشته شده دیروزشون جنگه با هرچی منظورته ندارم از تنهایی باک از بازیهات دیدم هر کدوم که سرمایی داشت میکَنَم با دندون موی قلموت رو طرح نمیشم واسه‌ی نقاشیهات منم اصطکاکِ آدم که با جنبشم میکنم گرما ایجاد با این حال، تو میگی زمان ایستاست میگم بالاخره فردا میاد من سهمی نمیخوام از انباری‌‌هات بساز بکوب بخون بدون بیشتر بتاب به راهِ روبروت بیشتر نکِش کنار به کوه بزن ریشخند به کارِ خلاق نمیشه نیش زد میشم از کلیشه‌ها رد صادر میکنم هر روز واسه خودم بلیطِ باور منم شلیکِ تیری به عادت به این تلقینِ شیرینِ آخر من میندازم خشم رو به دام مثِ انرژی می‌کنمش آزاد اینه به دنیا بدِهیم ارزشی از جنس آشوبِ دله این نمیکنم خدمت تا خدمتم برسی از جنس شر ولی روبروی شرارت سربالا ندارم به جریانت ارادت نظامم یه موجِ بلندی از دلالت تو بدن هر لحظه‌م پُره جراحت به جز پیشروی تعطیله وفاق اینه دلیلِ بازی دریچه‌ی ما یه صدای بلند توی سری که به خواب رفته به همراه سلیقه‌ی عام منم دهن‌دریده‌ی غریبه‌ی ناب که منتظر نی تا بشه زمینه به کام من مخالفم چون که خودِ دلیلم واسه همین همیشه تو کمینه نِدام[کورس] میگه میگم میگه میگم میگه میگم هر طور دیده میشم میگه میگم میگه میگم نبُریدم با این که همه‌ش زیرِ تیغم میگه میگم میگه میگم میگه میگم هرطور دیده میشم دستهاش حلقه میشه دورِ خرخرَم بره دوباره دوباره ایده میدم