بهار دلکش / ابوعطا

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد از آن که دلبر دمی به فکر ما نباشد در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن که جنگ و کین با من حزین روا نباشد که جنگ و کین با ما حزین روا نباشد صبحدم بلبل، بر درخت گل، به خنده می گفت نازنینان را ، مه جبینان را، وفا نباشد اگر که با این دل حزین تو عهد و بستی حبیب من آخ با رقیب من، چرا نشستی؟ چرا عزیزم دل مرا از کینه خستی بیا در برم از وفا یک شب، ای مه نَخشب تازه کن عهدی، که بر شکستی اگر که با این دل حزین تو عهد بستی اگر که با این دل حزین تو عهد بستی حبیب من، با رقیب من، چرا نشستی؟ چرا عزیزم دل مرا چرا عزیزم دل مرا، از کینه خستی حبیب من، آخ، با رقیب من، چرا نشستی؟ چرا عزیزم دل مرا، از کینه خستی بیا در برم از وفا یک شب، ای مه نَخشب تازه کن عهدی، که بر شکستی، که بر شکستی