دوش چه خورده‌ای دلا

چون خمشان بی گنه روی بر آسمان مکن باده خاص خوردهای نقل خلاص خوردهای بوی شراب می زند خربزه در دهان مکن دوش شراب ریختی وز بر ما گریختی بار دگر گرفتمت بار دگر چنان مکن راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این بیش فلک نمیکشد درد مرا و نی زمین سر هزارساله را مستم و فاش می کنم خواه ببند دیده را خواه گشا و خوش ببین