شب‌های خط‌خطی

من اومدش نمه نمه راهو با استخونم چشیدمش طعم لحظه ها رو فهمیدمش که نمیخوره کسی غم ما رو پَ حق بده که بشناسم این ننه قهوه ها رو منتظرن که بخورم به این زمین سرد منتظرن که بمونم توو این پاییز زرد تو جاری بمون حتی نمیشه راهگیرت سد چون صبورم و نمیشه پُر این کاسه ی صبر خیلی وقته نمیاد خنده رو این لبام دیگه دلی نمیشم واسه خودم جلو آینه دلیوری خاکی بمونی میسازن ازت آدم گلی نبود کسی که بمونه نبود کسی که بری خودت و خودتی برزخته این ورسا شبا رپتو میکنی رو ورقه ها ارضا دیوونه نشدی ولی مثبتن همه تستا عجلت واسه چیه کجا میخوای بری؟ پات رو پدال و نمیخوای بپیچی پیچو گره میخوری شبا و سرت که میره گیج و حوصلت نمیکشه وا کنی یه نیش و به لحظه کافیه که کنی همه چیتو هیچ و آدما مث همن همه حرف رو هوا زمانه که میکَنه ماسک از رو صورتا یه روز نبودنه ته همه بودنا تو این شبای خط خطی، ستاره های پاپتی گم شدن اون نیست توویِ راه، فانوسک رفاقتی به هرکی می خوای دل بدی، دل میکَنه به راحتی دنیا چه آلوده شده، به سم بی صداقتی روزی ده ساعت جوونی حروم میشد حقوقه نمیداد کفاف کار ضروریشو ادامه دادم چون نمیخواستم بازنده باشم حتی یه ثانیه دشمنام بشه عروسیشون هی ادامه دادم اگه نه عقب میفتاد قسطام شیکمم سیر بود ولی گشنه بودن چشمام توو راه از خستگی خواب میرفتن پلکام با رویای بنز توو خطیا توو پیکان من اونم که میخواستم اون آدم روئه رو اون زندگی خوبه رو، دوبلکس نوک کوهه رو ندیده هام بهم میگفتن که از رو نرو عقده ها تووم خالی میشد با جوهر و رفیقام میرفتن میزدم جاده خاکی میگفتن فقط خودتی میجنگی آخه با کی؟ شرایط عصصبیم کرد، جوشی بودم و قاطی دست رد زدم به سینه هر کی گفت پا به پاتیم حرفا رو خوردم توو خودم تا سرکوب شدم دیدم گوشه گیرم و بدون شر و شورم کسی جز خودم نمیخورد غم جا نزدن و به جا همه آرزوها زدم خط رو خودم تو این شبای خط خطی، ستاره های پاپتی گم شدن اون نیست توویِ راه، فانوسک رفاقتی به هرکی می خوای دل بدی، دل میکَنه به راحتی دنیا چه آلوده شده، به سم بی صداقتی