بانجی

اینجا هواش خاکستریه هرکیو میبینی حالش عنیه رفیقت میشه سیگار و الکل وقتی قهرن با عشق بقیه نمیخان حالتو بدونن همه تووی فاز خودشونن برا همین منم خیلی وقته که پاتوقم شده بالکن خونم میبینم از دور دست این شهر واسه من سوختس روز به روزه من سوژس اونکه مونده ته موندشه نزار بازی کنه با دلت کسی عاشقش نشی شازده ها زیادن باور نکن اگه میگه شاه قصّشی آدمه ظاهرا محترم من رو دستم مهر زدم با زور سیگار چون دیگ میخام نگام برنگرده پشت سرم توام فک نکن رابطتت یکه یکه هیشکی بی دلیل نمیاد بپلکه اینارو فقط روزی میفهمی که بغض بشه و بترکه راه میری نوک تیغ ، خودتی و خودت میخای خودتو بکشی بالا به هر طریقه و پولتیک ولی خودتی ، ولی خودتی راه میری راه میری ، داری راه میری ولی راهی نی معلوم نی کجاییم سرّ نمیکنه منو لیدوکائین نگو چرا سفید کردی سردرگمی جوونیمو گایید نمیدونم چمه پسر بیشتر شده استرسم وقتی حرفامو با اون بالایی زدم و دلیور (deliver) نشد اس ام اسم خیلیا داشتن هزار فقره کار و زیر دست کسی حواسش نبود اقتصاد کمر ما رو میشکست مشکلا راهمو میبست ولی نا امید نشدم تا امید هست بیا انقد محکم بشیم کنار نزنه ما رو هیچکس راه میری نوک تیغ خودتی و خودتی میخای خودتو بکشی بالا به هر طریقه و پولتیک ولی خودتی ولی خودتی راه میری راه میری داری راه میری ولی راهی نی