زمستان

می گذرد مرد تنها، از زمستان خاموش غصه و غم مردمش را، می کشد خسته بر دوش ماهِ نقره پوشم، شاهد درد او باش در سرمای وحشت، یار شبگرد او باش می گذرد مرد تنها، از زمستان خاموش غصه و غم مردمش را، می کشد خسته بر دوش چشم او مانده بیدار، در شب خفتهٔ شهر می چکد از نگاهش، اشک آشفتهٔ شهر ماهِ نقره پوشم، روشن راه او باش ماهِ نقره پوشم، در زمین پای همراه او در آسمان ماه او باش