Freddie Hubbard

دربارهٔ Freddie Hubbard

فردی هابارد از برجسته‌ترین ترومپت‌نوازان تاریخ جَز به شمار می‌آید؛ موسیقی‌دانی که ریشه‌های بیانش را از سنت کلیفورد براون و لی مورگان گرفت و تا اوایل دههٔ ۱۹۷۰ به صدایی کاملاً متمایز و اثرگذار رسید. او با تکنیکی درخشان، شفافیت صوتی چشمگیر و تسلطی کم‌نظیر بر فلوگل‌هورن، هم در فضاهای آزادتر جَز خوش می‌درخشید و هم در اساس، هویت خود را به‌عنوان هنرمندی در چارچوب هاردباپ حفظ می‌کرد. هابارد در ایندیاناپولیس به دنیا آمد و رشد کرد و در سال‌های آغازین با وس و مانک مونتگمری همکاری داشت. او در ۱۹۵۸ به نیویورک رفت، با اریک دالفی هم‌خانه شد و در کنار چهره‌هایی چون Philly Joe Jones، سانی رولینز، Slide Hampton و J.J. Johnson فعالیت کرد و سپس با Quincy Jones در اروپا تور برگزار کرد. حضورش در پروژه‌هایی مانند Free Jazz (۱۹۶۰) به رهبری Ornette Coleman، Blues and the Abstract Truth اثر Oliver Nelson با قطعهٔ شاخص «Stolen Moments»، و نیز همکاری با جان کولترین، جایگاه او را تثبیت کرد؛ هم‌زمان، به‌عنوان رهبر نیز برای Blue Note ضبط کرد و با Art Blakey’s Jazz Messengers (۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴) در کنار Wayne Shorter و Curtis Fuller به شهرت گسترده رسید. در ادامه با آلبوم‌هایی چون Ascension، Out to Lunch و Maiden Voyage دامنهٔ بیان خود را گسترش داد و پس از دوره‌ای با Max Roach، کوئینتت خودش را رهبری کرد؛ سپس در ۱۹۷۰ با Red Clay و Straight Life برای CTI به یکی از قله‌های کارنامه‌اش رسید و First Light (۱۹۷۱) با تنظیم‌های Don Sebesky به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او بدل شد.