گری برتون از برجسته‌ترین نوازندگان ویبرفون دههٔ ۱۹۶۰ به‌شمار می‌آید؛ هنرمندی که با تکنیک منحصربه‌فرد چهار مضراب، صدایی چندلایه و پرحجم می‌آفرید و گاه چنان می‌نواخت که گویی دو یا سه نوازنده هم‌زمان در حال اجرا هستند. او که ویبرفون را خودآموخته فراگرفت، در ۱۷سالگی نخستین تجربهٔ ضبط خود را کنار گیتاریست کانتری، Hank Garland، انجام داد و از ۱۹۶۱ با آغاز همکاری منظم با RCA و انتشار آلبوم New Vibe Man in Town مسیر حرفه‌ای‌اش را با جدیت ادامه داد. برتون در کنار شکل‌دادن به کارنامهٔ مستقل، به‌عنوان نوازندهٔ همراه نیز حضوری پررنگ داشت و در ۱۹۶۳ با کوینتت George Shearing تور رفت؛ سپس در سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در کوارتت بدون پیانوی Stan Getz شناخته‌تر شد و بعد گروه‌های خود را تشکیل داد. او در ۱۹۶۷ همراه گیتاریست Larry Coryell یکی از گروه‌های پیشگام موسیقی تلفیقی را رهبری کرد و آلبوم‌هایی چون A Genuine Tong Funeral، Duster و Gary Burton Quartet in Concert را منتشر ساخت؛ در ادامه نیز با گیتاریست‌هایی مانند Sam Brown، Mick Goodrick، John Scofield، Jerry Hahn و Pat Metheny همکاری کرد و در دههٔ ۱۹۷۰ با آلبوم‌هایی از جمله Alone at Last حضور مؤثر خود را ادامه داد.