Lee Konitz

دربارهٔ Lee Konitz

لی کُنتز، نوازنده‌ی ساکسوفون آلتو، در بیش از هفت دهه فعالیت هنری با صدایی شفاف و هارمونی‌هایی سنجیده به یکی از چهره‌های اثرگذار جَز مدرن بدل شد. او که از شاگردان لِنی تریستانو بود، از دهه‌ی 1940 مطرح شد و در حالی که از الهام‌های مهمی چون لِستر یانگ و چارلی پارکر بهره می‌گرفت، زبان شخصی خود را شکل داد. حضورش در گروه استن کِنتن و عضویت در نُنتِ پیشگام مایلز دیویس، در شکل‌گیری زیبایی‌شناسی جَز خنکِ دهه‌ی 1950 نقش داشت و همکاری‌هایش با تریستانو نیز به‌عنوان بخشی از جریان‌های نوگرایانه‌ی دهه‌های بعد مورد توجه قرار گرفت. آلبوم‌هایی مانند Subconscious-Lee (1950)، Tranquility (1957) و The Lee Konitz Duets (1967) بیان ملودیک شهودی و نگاه دقیق او به هارمونی را به‌خوبی نشان می‌دهند. از دهه‌ی 1970، همکاری بلندمدتش با Creative Music Studio در وودستاکِ نیویورک، زمینه‌ی ضبط آثار متعددی را فراهم کرد که در آن‌ها هم به استانداردها می‌پرداخت و هم ایده‌های شخصی‌اش را گسترش می‌داد. او در مقاطعی در اروپا نیز زندگی و کار کرد و در هر دو سوی اقیانوس اطلس مورد احترام همکارانش بود؛ از جمله با دریافت Danish Jazzpar Prize در سال 1992 و NEA Jazz Masters Fellowship در سال 2009. کُنتز تا سال‌های پایانی عمر نیز با کنجکاوی هنری، پیوسته مسیر بیان خود را تازه نگه می‌داشت.