Johnny Hodges

دربارهٔ Johnny Hodges

جانی هاجز، ساکسوفونیست آلتوی برجستهٔ جَز، از همان سال‌های آغازین مسیر هنری‌اش به زبانی شخصی و پخته دست یافت و در طول دهه‌ها آن را با ثباتی کم‌نظیر حفظ کرد. نوازندگی او در قطعات آرام و بالادها با لحنی نرم و پرظرافت شناخته می‌شود و در عین حال در اجرای سوئینگ و بلوز نیز مهارتی چشمگیر داشت. هاجز ابتدا درام و پیانو می‌نواخت و در چهارده‌سالگی به ساکسوفون سوپرانو روی آورد؛ او زیر تأثیر و آموزش سیدنی بشه قرار گرفت، اما به‌زودی ساکسوفون آلتو را ساز اصلی خود کرد و پس از ۱۹۴۰ سوپرانو را کنار گذاشت. تجربه‌های اولیهٔ او شامل همکاری با لوید اسکات، چیک وب، لاکی رابرتس و ویلی «The Lion» اسمیت بود و فرصت نواختن در کنار بشه را نیز داشت. نقطهٔ عطف کارنامه‌اش در ۱۹۲۸ رقم خورد، زمانی که به ارکستر دوک الینگتون پیوست و به‌سرعت به یکی از مهم‌ترین سولیست‌های گروه و چهره‌ای اثرگذار در ساکسوفون آلتو بدل شد؛ در دههٔ ۱۹۳۰ تنها رقیب نزدیک او بنی کارتر به شمار می‌آمد. هاجز در اجراها و ضبط‌های پرشمار با الینگتون حضوری محوری داشت و در کنار آن، با اعضای ارکستر نیز جلسات ضبط متعددی را به‌عنوان رهبر یا سولیست تجربه کرد؛ آثاری چون "Things Ain't What They Used to Be"، "Come Sunday" و "Passion Flower" از نمونه‌های درخشان نقش او در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ هستند.