ری چارلز از اثرگذارترین چهره‌ها در شکل‌گیری موسیقی سول به شمار می‌آید؛ هنرمندی که با پیوند دادن R&B دههٔ ۵۰ با شیوهٔ آوازی پرقدرت و الهام‌گرفته از موسیقی مذهبی، و افزودن رنگ‌مایه‌هایی از جَز و بلوز و سپس کانتری در دههٔ ۶۰، زبان تازه‌ای برای موسیقی پاپ آفرید. صدای او با بیان عاطفی و شخصیت شنیداری منحصربه‌فرد، در کنار توانایی‌هایش به‌عنوان نوازندهٔ برجستهٔ کیبورد، تنظیم‌کننده و رهبر گروه، جایگاهی ماندگار در موسیقی قرن بیستم برایش رقم زد. چارلز از شش‌سالگی به دلیل آب‌سیاه نابینا شد و در مدرسهٔ St. Augustine School for the Deaf and the Blind به تحصیل آهنگسازی و یادگیری چند ساز پرداخت. پس از درگذشت والدینش در سال‌های نوجوانی، مدتی در فلوریدا به کار موسیقی مشغول بود و در ۱۹۴۷ به سیاتل رفت؛ جایی که در اواخر دههٔ ۴۰ با سبکی نرم‌تر و نزدیک به پاپ/R&B ضبط کرد. او در ۱۹۵۱ با قطعهٔ "Baby, Let Me Hold Your Hand" نخستین موفقیت جدی خود را در جدول R&B به دست آورد و هرچند در سال‌های بعد نیز پیوسته ضبط و اجرا کرد، دورهٔ درخشان آثارش عمدتاً به دهه‌های ۵۰ و ۶۰ بازمی‌گردد.